Nie da się. Czyli samorząd po kolbuszowsku

 Muszę się przyznać, że po bliższym kontakcie z miejscowymi samorządowcami zdarza mi się godzinami siedzieć, patrzeć tępo w jeden punkt na suficie i kontemplować otaczającą mnie rzeczywistość z rozdziawioną gębą.

Po prostu działalności naszego samorządu, nie da się obserwować bez szwanku na zdrowiu psychicznym.

Gdyby na przykład radny Artur Świder  miał choć trochę oleju w głowie, to — moim skromnym zdaniem — sam, jako wolontariusz, opłaciłby ten mandat za jazdę bez zapiętych pasów i rozglądanie się po samochodzie podczas nagrywania filmu. A następnie przeprosiłby mieszkańców za swój wybryk.

I wiecie co?

Nawet by na tym wygrał.

W przyszłym roku zdobyłby pewnie najwięcej głosów w powiecie jako kandydat na posła, a za sześć lat — kto wie? — może rzeczywiście zostałby posłem.

Bo czasami zwykłe: „Zrobiłem głupotę. Przepraszam.” działa lepiej niż najbardziej wymyślne tłumaczenia.

Ale idźmy dalej.

Starosta Józef Kardyś odpowiedział na mój wniosek i twierdzi, że Rada Powiatu nie może oceniać gospodarki finansowej SP ZOZ, ponieważ wojewoda uchylił w 2020 roku uchwałę dotyczącą przyjęcia raportu dyrektora szpitala.

Co ma piernik do wiatraka, Panie Józefie?

Czy uchylenie jednej uchwały sprzed sześciu lat oznacza, że Rada Powiatu straciła możliwość interesowania się finansami powiatowej jednostki? Czy może po prostu znaleźliśmy właśnie nową, bardzo wygodną metodę sprawowania nadzoru: wojewoda kiedyś cosik uchylił (nawet nie wiadomo co), więc dziś już niczego nie wolno?

Chyba trzeba będzie zapytać o to wojewodę.

A może nawet wojewodzinę — bo przy takim tempie rozwoju samorządowej logiki człowiek już nie wie, do jakiej instancji się odwoływać.

Jak to się robi w innych powiatach- kliknij tutaj

Kolejny temat: nasza miejska lasowiacka sfora psów.

Burmistrz Romaniuk wraz z radnymi twierdzą, że nie da się z tym problemem nic zrobić.

Nie da się.

Po prostu się nie da.

Tak jak wielu innych rzeczy w Naszej Wielkiej Lasowiackiej Stolicy.

Tymczasem psy sobie chodzą, gdzie chcą, mieszkańcy się skarżą, a problem — jak to problem — najwyraźniej ma się całkiem dobrze.

Zresztą na Ukrainie, gdzie nasz włodarz tak często wyjeżdża — po co? — podobno też można zobaczyć podobne obrazki. Może więc uznano, że skoro tam się da, to u nas również jakoś się przyzwyczaimy?


Ciekawe kto z radnych powiatowych pojawi się za tydzień (21 września) na Górce Weryńskiej na spotkaniu z mieszkańcami? Przecież ochrona środowiska to jedno z zadań ... powiatu. Może radna Żołnierczyk której sprawy mieszkańców leżą na sercu- zaszczyci? A może zmotoryzowany radny Świder uświetni spotkanie? Kto wie?
Tylko wróżka Hazar.

więcej- kliknij tutaj

No i na deser droga z Brzezówki na Domatków.

Drogę wyremontowano. Z grubsza, ale zawsze.

Tylko ktoś zapomniał ściągnąć znaki ostrzegawcze.

I ktoś po sobie nie posprzątał.

Ale spokojnie.

Nie da się.

W Naszej Wielkiej Lasowiackiej Stolicy najwyraźniej wszystko jest niewykonalne: psy — nie do opanowania, finanse szpitala — nie do oceniania, znaki — nie do zdjęcia, a po remoncie — nie da się nawet posprzątać.

Azaliż... patrzę więc dalej w ten sufit.

Tępo.

Z rozdziawioną gębą.

I żeby jakoś przetrwać ten kontakt z lokalnym samorządem, zagryzam to wszystko sernikiem z makiem.

Bo jak wiadomo:

sernik z makiem (od Pani Asi- dziękujemy),nie rozwiąże problemów samorządu, ale przynajmniej człowiek ma czym zagryźć.

Rekord powiatu radnego Artura Świdra

 Radny Artur Świder, znany jest już nie tylko z brawurowej jazdy  samochodem, bez zapiętych pasów bezpieczeństwa. 
Ostatnio dorzucił filmik na który widać jak starym  junakiem pobił rekord powiatu w terenie (nie)zabudowanym. Było z górki-ale zawsze stówa siem liczy.
Gratulacje!

Azaliż... tu podpowiadamy, że rekord świata z lat '70, radnego Józefa Fryca w jeździe radiowozem po bieżni kolbuszowskiego stadionu, jest ciągle nie pobity.

Nie chodzi o karanie. Chodzi o to, żeby ktoś wreszcie sprawdził, czy potrzebna jest pomoc.

W związku z dyskusją dotyczącą wałęsających się po mieście psów skierowałem do Burmistrza Kolbuszowej pismo z prośbą o sprawdzenie sytuacji.

Nie chodzi o piętnowanie właścicielki ani automatyczne odbieranie jej zwierząt. Chodzi o odpowiedź na proste pytanie: czy jest ona jeszcze w stanie zapewnić odpowiednią opiekę takiej liczbie psów i czy sama nie potrzebuje pomocy?

Poprosiłem o sprawdzenie warunków, w jakich zwierzęta są utrzymywane, oraz o ocenę ich stanu przez lekarza weterynarii i podjęcie odpowiednich działań, jeśli okaże się, że pomoc jest potrzebna.

Pismo przekazano również do wiadomości radnym Rady Miejskiej.

Jeżeli wszystko jest w porządku — bardzo dobrze. Jeżeli nie — lepiej pomóc teraz, niż czekać, aż problem stanie się jeszcze większy.

Nie chodzi o karanie. Chodzi o to, żeby ktoś sprawdził i pomógł — zarówno psom, jak i ich właścicielce. 

zdjęcie-Facebook

Co z tymi wałęsającym się psami Panie burmistrzu!?

 Z braku czegoś lepszego do roboty, z ciężkimi głowami po sobocie, przy pomocy AI napisaliśmy projekt uchwały dotyczący wałęsających się psów po Naszej Wielgiej Lasowiackiej Stolicy.
Na terenie Gminy Kolbuszowa występują powtarzające się przypadki psów przebywających bez nadzoru w miejscach publicznych, mimo że zwierzęta te mają właścicieli. Obowiązujące przepisy uniemożliwiają traktowanie takich psów jako bezdomnych, co powoduje brak skutecznych narzędzi reagowania na uporczywe naruszanie obowiązków przez właścicieli.

Projektowana uchwała wprowadza jasne obowiązki właścicieli psów oraz procedurę dokumentowania interwencji. Powtarzające się przypadki braku nadzoru skutkują pisemnym wezwaniem, a następnie przekazaniem sprawy właściwym organom w przypadku podejrzenia naruszenia prawa. Rozwiązanie to pozwala odróżnić zdarzenia incydentalne od uporczywego niewykonywania obowiązków.

Uchwała nie rozszerza definicji zwierzęcia bezdomnego ani nie nakłada kar administracyjnych. Tworzy natomiast mechanizm umożliwiający gminie skuteczne reagowanie na sytuacje, które obecnie pozostają bez realnego rozwiązania. Wprowadzenie ewidencji interwencji pozwoli na ocenę skali problemu oraz skuteczności podejmowanych działań.

PROJEKT UCHWAŁY 

UCHWAŁA NR …/…/2026 RADY MIEJSKIEJ W KOLBUSZOWEJ z dnia ………………… 2026 r.

w sprawie zmiany Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Kolbuszowa w zakresie zasad utrzymywania zwierząt domowych

Na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, po zasięgnięciu opinii właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, Rada Miejska w Kolbuszowej uchwala, co następuje:

§ 1

W Regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Kolbuszowa wprowadza się następujące zasady dotyczące utrzymywania psów.

§ 2 – Obowiązki właściciela psa

1. Właściciel psa jest obowiązany zapewnić nadzór nad zwierzęciem w sposób uniemożliwiający samowolne opuszczenie nieruchomości.

2. Pies nie może przebywać w miejscu publicznym bez bezpośredniej opieki człowieka.

3. W przypadku wydostania się psa poza teren nieruchomości właściciel jest obowiązany niezwłocznie podjąć działania zmierzające do jego odnalezienia i sprowadzenia na teren posesji.

4. Właściciel odpowiada za to, aby pies nie stwarzał zagrożenia ani uciążliwości dla mieszkańców.

§ 3 – Interwencja

1. W przypadku ujawnienia psa bez opieki w miejscu publicznym jednostka działająca na zlecenie Gminy:

   • zabezpiecza zwierzę, jeżeli jest to konieczne dla ochrony życia lub zdrowia ludzi albo zwierzęcia,

   • ustala właściciela lub opiekuna,

   • dokumentuje zdarzenie (data, miejsce, opis psa, oznakowanie, okoliczności).

2. Właścicielowi przekazuje się informację o obowiązku zapewnienia nadzoru nad zwierzęciem.

§ 4 – Powtarzające się przypadki

1. Każde kolejne ujawnienie tego samego psa bez opieki stanowi odrębną interwencję.

2. Po dwóch interwencjach w okresie 12 miesięcy Burmistrz kieruje do właściciela pisemne wezwanie do zapewnienia skutecznego nadzoru nad zwierzęciem.

3. Wezwanie zawiera:

   • daty i miejsca wcześniejszych interwencji,

   • opis stwierdzonych okoliczności,

   • obowiązki właściciela,

   • informację o możliwości przekazania sprawy właściwym organom w przypadku dalszego naruszania obowiązków.

§ 5 – Przekazanie sprawy organom

1. Po trzech interwencjach w okresie 12 miesięcy Burmistrz przekazuje dokumentację właściwym organom, jeżeli zachodzi podejrzenie naruszenia przepisów prawa.

2. Jeżeli okoliczności wskazują na możliwość popełnienia wykroczenia, przestępstwa albo naruszenia przepisów o ochronie zwierząt, dokumentacja jest przekazywana Policji lub innemu właściwemu organowi.

3. Jeżeli podczas interwencji stwierdzono przesłanki ustawowe, stosuje się przepisy ustawy o ochronie zwierząt dotyczące czasowego odebrania zwierzęcia.

§ 6 – Status psa

1. Pies posiadający ustalonego właściciela nie może być traktowany jako zwierzę bezdomne wyłącznie z powodu przebywania bez opieki w miejscu publicznym.

2. Jeżeli zachodzą ustawowe przesłanki bezdomności, postępowanie prowadzi się zgodnie z ustawą o ochronie zwierząt oraz programem opieki nad zwierzętami bezdomnymi obowiązującym w Gminie Kolbuszowa.

§ 7 – Ewidencja interwencji

Gmina prowadzi ewidencję interwencji dotyczących psów ujawnionych bez opieki, obejmującą:

• datę i miejsce interwencji,

• opis zwierzęcia,

• numer identyfikacyjny, jeśli zwierzę jest oznakowane,

• dane ustalonego właściciela,

• opis podjętych czynności,

• informację o wcześniejszych interwencjach,

• informację o przekazaniu sprawy właściwemu organowi.

§ 8

Wykonanie uchwały powierza się Burmistrzowi Kolbuszowej.

§ 9

Uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego.

§ 10

Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia

Pomysł na biznes

 Kupujemy w cholerę ziemi  ornej, łąk, nieużytków w Kolbuszowej Dolnej i Górnej.
Lobbujemy, aby połączyć te 3 miejscowości.
Dzielimy nasze nieruchomości na działeczki budowlane i siedźmy na pieniądzach do końca życia.

Nagrody burmistrza Romaniuka

 

Burmistrz Grzegorz Romaniuk wydał kolejne setki tysięcy złotych na promocję gminy na boiskach 5 klasy kopaczy nożnych.

W tym samym czasie podwyższono burmistrzowi wynagrodzenie, zadłużenie gminy przekroczyło 75 milionów złotych, a kondycja finansowa miasta zaczyna coraz bardziej niepokoić.

Tym bardziej zdziwiła nas informacja, że burmistrz przyznał Nagrody Burmistrza Kolbuszowej naszym zasłużonym sportowcom. I bardzo dobrze – sportowców należy doceniać. Zwłaszcza tych, którzy przez lata ciężko pracują, zdobywają medale i naprawdę promują Kolbuszową, często bez wielkich pieniędzy i bez efektownej oprawy.

Azaliż.... to co burmistrz Romaniuk nazywa nagrodą to dyplomy, które – delikatnie mówiąc – trudno uznać za szczególnie imponujące. Graficznie przypominają raczej te papierowe pamiątki, które można było kiedyś znaleźć w sklepie papierniczym Państwa Fryców w latach 90.Nawet gdzieś taki mamy który sprzedał nam osobiście Pan Jan.

Nie chodzi oczywiście o sam kawałek papieru.

Chodzi o proporcje.

Na "promocję" gminy poprzez kopaczy w gałę potrafimy znaleźć setki tysięcy złotych. Na wielkie projekty, zadłużanie gminy i podwyżki dla władz również znajdują się pieniądze.

A kiedy przychodzi moment, żeby symbolicznie, ale też realnie docenić ludzi, którzy zdobywają medale, reprezentują Kolbuszową i robią to często własną ciężką pracą – dostają dyplom.

 Sportowcy, którzy przywożą do Kolbuszowej medale z zawodów rangi krajowej czy międzynarodowej, są dla miasta warci mniej niż baner reklamowy na stadionie.

A tego chyba nie chcielibyśmy nazywać „polityką wspierania sportu”.

Uwaga, ślisko na drogach!

 

Premier bez pasa. Radny bez…?

 W styczniu 2023 roku premier Wielkiej Brytanii Rishi Sunak siedział na tylnym siedzeniu swojej służbowej bryki i z właściwą sobie swadą komentował na żywo sytuację polityczną w kraju.

Problem w tym, że internauci zamiast słuchać premiera zaczęli patrzeć na coś zupełnie innego.

Premier nie miał zapiętych pasów.

Internet oczywiście nie przepuścił takiej okazji. Poszły w ruch memy, komentarze i szydera. Sprawą zainteresowała się policja, a Sunak bardzo szybko zrobił rzecz, która – jak się okazuje – w polityce wcale nie jest taka oczywista.

Przyznał, że popełnił błąd. Przeprosił. Przyjął mandat i zapowiedział, że go zapłaci.

I tu dochodzimy do naszego podwórka.

Radny Artur Świder premierem Wielkiej Brytanii wprawdzie nie jest. Ba, do Downing Street ma kawał drogi.

Azaliż... skoro nawet premier Wielkiej Brytanii potrafił powiedzieć:
„Popełniłem błąd. Przepraszam.”

— to może i u nas dałoby się zastosować tę niezwykle nieskomplikowaną procedurę?

Panie Radny, naprawdę nie trzeba być premierem, żeby zachować się jak człowiek, który bierze odpowiedzialność za swoje czyny.

Jedno „przepraszam” naprawdę nie boli.

A jeśli do tego doszło również do ukarania mandatem, to jego potwierdzenie też byłoby mile widziane. Nie dlatego, że Magiel koniecznie chce zaglądać Panu do portfela.

Po prostu skoro prawo jest prawem, to dobrze, gdy dotyczy wszystkich jednakowo.

Bo przecież nie może być tak, że zwykły obywatel ma obowiązek przestrzegać przepisów, a radny ma tylko obowiązek tłumaczyć obywatelom, dlaczego ci z Referendum RKL powinni ich przestrzegać.

Panie Arturze — czekamy na przeprosiny.

A jeśli mandat został zapłacony, to skan potwierdzenia również mile widziany.

Niech będzie po brytyjsku:

błąd → przeprosiny → odpowiedzialność → sprawa zamknięta.

I wszyscy mogą wrócić do swoich zajęć.

Bo czasami największym problemem nie jest popełniony błąd.

Największym problemem jest udawanie, że żadnego błędu nie było.

Jedzie nowe

 Jeśli ktoś narzeka na starostę Kardysia, to koniecznie niech obejrzy ten materiał. 

Mamy nadzieję, że radny Artur Świder był po prostu w doskonałym humorze po dożynkach i zwyczajnie żartował. Bo jeśli mówił całkiem serio, to chyba właśnie doczekaliśmy się nowej jakości w lokalnej polityce. 

Na wszelki wypadek postanowilismy jednak nie czekać i złożyliśmy radnemu propozycję nie do odrzucenia.

Bo skoro ma być „nowe”, to niech będzie naprawdę nowe! 

Jedzie nowe. A my tylko patrzymy, dokąd zajedzie. 

Propozycja dla posła Zbigniewa Chmielowca

Poseł Zbigniew Chmielowiec, z braku ciekawszych zajęć niż komentowanie rzeczywistości, która nie chce się podporządkować politycznym oczekiwaniom, postanowił zabrać głos po referendum.
Widać że  wynik  go bardzo ucieszył bo od razu odmłodniał przynajmniej o 30 lat.

Jak on to robi w poniedziałek po dożynkach?


Zaczął pięknie, wręcz jak z podręcznika: „Wynik referendum należy uszanować, bo demokracja polega na tym, że mieszkańcy mają prawo wyrazić swoje zdanie — również wtedy, kiedy jest ono dla nas trudne.” I gdyby na tym skończył, można by mu nawet przyklasnąć.

Ale potem ton opadł jak balon, z którego ktoś spuścił powietrze. Nagle referendum przestało być głosem mieszkańców, a stało się „wynikiem nieposkromionych ambicji (wiadomo kogo)”. Czyli klasyczne: szanuję demokrację, ale tylko wtedy, kiedy głosuje tak, jak mi pasuje.

Na koniec poseł wrócił do tonu pojednawczego, jakby mu ktoś przypomniał, że wypada być miły: „Możemy się różnić i mieć inne poglądy, ale zamiast szukać kolejnych powodów do kłótni, emocji i podziałów, powinniśmy szukać tego, co nas łączy.” Brzmi pięknie. Problem w tym, że wystarczy odsłuchać ostatnią sesję Rady Powiatu, żeby zobaczyć, jak ta „zgoda” wygląda w praktyce.

Głosowania 16 do zera. Bez dyskusji. Bez pytań. Bez wniosków. Mieszkańcy — jedyni chętni do zabrania głosu — nie mogli powiedzieć ani słowa. Nie mogli zadać pytań dyrektorowi szpitala, bo ten po prostu wyszedł do domu. A głos dano im dopiero na sam koniec, kiedy wszystko było już przegłosowane i nie miało to żadnego znaczenia. Jeśli to ma być demokracja, to chyba w wersji demonstracyjnej tego co dzieje się na Białorusi.

Azaliż... skoro więc Pan Poseł tak pięknie mówi o dialogu, jawności i szukaniu tego, co łączy, to mam dla niego propozycję, która idealnie pasuje do tych deklaracji. Czy podpisze się Pan pod petycją zmiany statutu powiatu, tak aby mieszkańcy — tak jak radni — mogli zapoznać się z projektami uchwał na 7 dni przed sesją i zabrać głos w dyskusji nad nimi? To prosta, bezkosztowa zmiana, która naprawdę poprawiłaby jakość samorządności i przyspieszyła uchwalenie obywatelskich projektów.

Pomoże pan Panie Pośle?

I po zawodach...

Organizatorom Referendum RKL tym razem się nie udało. Inna sprawa, że – jak wynika ze statystyk – zaledwie około 13% tego typu referendów kończy się sukcesem. Szanse były więc od początku raczej niewielkie. Ale… spróbowali.

A przecież zawsze można było siedzieć w domu, narzekać na Facebooku, że „nic się nie da zrobić”, po czym kolejny raz zagłosować na tych samych ludzi i przez następne pięć lat zastanawiać się, dlaczego jest tak, jak jest.

Oni jednak postanowili spróbować.

Nie pozostaje więc nic innego, jak po prostu podziękować. Za trud, poświęcenie własnego czasu, energii i nerwów. Za odwagę. I przede wszystkim za gotowość do nadstawienia tyłka do bicia, bo w naszym powiecie człowiek, który próbuje coś zmienić, bardzo szybko dowiaduje się, że łatwiej być bohaterem z ekranu telewizora niż z ulicy.

Można przegrać referendum. Można przegrać wybory. Ale najłatwiej jest przegrać wtedy, gdy nawet się nie spróbuje.

A skoro już ten wysiłek – i te pół miliona złotych z budżetu powiatu – zostały wydane, to dobrze byłoby, żeby referendum nie poszło całkowicie na marne.

Trzeba zrobić następny krok.

I robić to, co właściwie należy do nas wszystkich, mieszkańców: patrzeć władzy na ręce. Pilnować, co robi Rada Powiatu, co robi Zarząd Powiatu i co robi starosta ze swoją ekipą. Czytać uchwały, zaglądać do dokumentów, pytać, składać wnioski o informację publiczną. A kiedy czegoś brakuje – nie machać ręką, tylko pytać, dlaczego.

Bo demokracja nie polega na tym, że raz na kilka lat wrzucamy kartkę do urny, a później przez resztę kadencji możemy spokojnie zasnąć. Demokracja zaczyna się właściwie dzień po wyborach.

Azaliż.... dzięki temu referendum , w naszej Radzie Powiatu się coś zmieniło. Coś drgnęło.

Przed referendum, gdy ktoś pytał o finanse szpitala, dokumenty albo sytuację powiatu, można było odnieść wrażenie, że najważniejsze jest, aby szybko zakończyć dyskusję i przejść do kolejnego punktu. - o tym zapomnieć.

A teraz proszę bardzo.

Po przeczytaniu raportu o sytuacji ekonomiczno-finansowej naszego szpitala, radny Artur Świder złożył nam życzenia (ni z z gruszki ni pietruszki)…

Dobrego zdrowia.

Albo mu odbiło, albo wie co mówi.
I nagle człowiek nie wie, czy podziękować, czy zacząć się bać.

Bo kiedy po lekturze raportu finansowego szpitala radny życzy mieszkańcom przede wszystkim dobrego zdrowia, to może warto jednak ten raport przeczytać jeszcze raz.

Stach się bać.