Zlikwidować Sajdaka

Z braku czegoś lepszego do roboty burmistrz Romaniuk przeanalizował, co robiła przez ostatnie trzy lata straż miejska. Wyszło mu, że niewiele — i że zajmują się głównie zbijaniem bąków, a kosztują, za przeproszeniem w ch...olerę pieniędzy.

Likwidacja ma polegać na tym, że strażników przeniesie się na inne, „odpowiedzialne” stanowiska — i to, jak słyszymy, ma przynieść przeogromne oszczędności a nawet jeszcze więcy.

A my się zastanawiamy: co burmistrz Romaniuk robił przez prawie dwa lata, że tego wszystkiego wcześniej nie zauważył?

Fakt, jeździł na Ukrainę, oraz przebierał się, za Dziadka Mroza, otwierał wiejskie sklepiki i kopał w gałę- to nie miał czasu tym się zająć.

Azaliż.... tak na marginesie — gdyby posłać strażników na sprawdzenie szamb i kanalizacji sanitarnej na Górnej, to samych mandatów i kar nazbierałoby się na milion złotych. Proponujemy sprawdzić w pierwszej kolejności , gdzie robi (i co) przewodniczący Rady Miejskiej oraz wiceburmistrz.

Ażaliż… tyle tylko, że wtedy burmistrz musiałby chyba chodzić z widłami w plecach.

wiecej- kliknij tutaj

Granice przyzwoitości po kolbuszowsku — czyli kto tu jeszcze pamięta zasady

 Są w życiu samorządowym pewne zasady, które wydają się tak oczywiste, że aż wstyd o nich przypominać. A jednak — patrząc na lokalne realia — wygląda na to, że niektórym trzeba je wypisać dużymi literami, najlepiej na kartonie i powiesić na drzwiach urzędu.

Bo jak inaczej tłumaczyć fakt, że wciąż zdarzają się osoby, które nie widzą nic niestosownego w tym, że radny zatrudnia najbliższą rodzinę w instytucjach zależnych od samorządu. Albo że radny pracuje w fundacji gospodarującej na mieniu gminnym, jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie.

Przecież  to kwestia elementarnego wyczucia. Tego, co kiedyś nazywano „obyczajnością publiczną”.

Podobnie trudno przejść obojętnie obok sytuacji, gdy lokalny przewodnik duchowy zamienia swój profil na Facebooku w tablicę ogłoszeń jednej konkretnej partii. Sympatie ,sympatiami,, ale są granice, których przekroczenie robi więcej szkody niż pożytku — i to wszystkim, niezależnie od poglądów.

A skoro już o granicach mowa — okaleczanie drzew, zostawianie po nich smutnych, bezbronnych kikutów, to kolejny przykład tego, jak łatwo zapomina się, że przestrzeń publiczna to nie prywatny ogródek. Drzewo nie powie, że boli. Ale każdy, kto ma oczy, widzi, że boli.

A teraz crème de la crème lokalnej sceny

W Kolbuszowej szykuje się wydarzenie, które może przyciągnąć więcej ciekawskich niż niejedna sesja rady. Na spotkanie z kandydatem PiS na premiera — jak donoszą lokalne rozmowy — może pojawić się duet, który od miesięcy elektryzuje lokalne media i komentarze mieszkańców.

Z jednej strony starosta Kardyś — postać, która potrafi wywołać burzę jednym zdjęciem, jednym zdaniem, a czasem nawet samą obecnością.

Z drugiej burmistrz Romaniuk — człowiek dialogu, spokoju i miękkiej dyplomacji, który w ostatnich miesiącach stał się niemal symbolem „umiarkowanego tonu” w lokalnej polityce.Robi dokładnie to samo co starosta Kardyś, tyle tylko że w białych rękawiczkach i z uśmiechem na twarzy.

Czy obaj panowie pojawią się na tym samym wydarzeniu?

Czy usiądą obok siebie?

Czy wymienią uścisk dłoni, czy tylko spojrzenia?

Tego nie wiemy. Ale jedno jest pewne:

Warto przyjść i zobaczyć to na własne oczy.

Bo czasem polityka lokalna jest ciekawsza niż ogólnopolska — bardziej ludzka, bardziej emocjonalna, bardziej… kolbuszowska.

P.s. Z cudów Kolegiaty.
Nasz jakże Umiłowany Poseł, zauważył był, że do Naszej Wielgiej Lasowiackiej Stolicy  przyjedża Pan Czarnek. Na tą okazje podobno zrezygnował nawet z planów urlopowych.
Cuda ,cuda!

Ksiądz proboszcz- zaprasza

 

Księże Proboszczu, dziękujemy za informację o spotkaniu z kandydatem na premiera. Skoro jednak parafia skupia osoby o różnych poglądach, pomyśleliśmy, że może w przyszłości pojawią się też zaproszenia na spotkania z przedstawicielami innych ugrupowań, na przykład Koalicji Obywatelskiej.

Równowaga zawsze sprzyja dobrej atmosferze we wspólnocie.

List na Berdyczów

 Z braku czegoś lepszego do roboty, napisałem do urzędu miejskiego, a konkretnie do mojej ulubionej pani Eli, przez którą nie mogę spać po nocach, a nawet jeszcze więcej.

Wnoszę o natychmiastowe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz trybu, w jakim doszło do drastycznego okaleczenia drzewa przedstawionego na zdjęciu. Zakres wykonanych cięć rażąco narusza standardy arborystyczne i może stanowić zniszczenie zieleni w rozumieniu przepisów o ochronie przyrody. Straż pożarna może ingerować w drzewostan wyłącznie w sytuacji bezpośredniego i realnego zagrożenia życia lub mienia, natomiast wykonywanie cięć pielęgnacyjnych wymaga kwalifikacji arborystycznych oraz formalnego zlecenia przez właściwy organ. Żądam wskazania, kto podjął decyzję o takim działaniu, na jakiej podstawie oceniono istnienie zagrożenia oraz czy sporządzono dokumentację fotograficzną i opisową stanu drzewa przed interwencją. W przypadku braku jednoznacznej podstawy prawnej lub braku realnego zagrożenia oczekuję wszczęcia postępowania wyjaśniającego, ustalenia odpowiedzialnych oraz przedstawienia planu działań naprawczych.

Azaliż... wniosek po wielokrotnym odczytaniu (śmichu było co niemiara), został komisyjnie spuszczony do kosza.

Czarnek w Kolbuszowej

  Kolbuszowa, odcinek kolejny.

„Maślarze” kontra „harcerze”, a w tle walka o stołek starosty, która zaczyna przypominać coś więcej niż zwykły lokalny spór.

Zbigniew Chmielowiec ogrzewa się w blasku maślarza Mateusza Morawieckiego i po cichu wspiera starostę Kardysia. Nie dlatego, że to wielka przyjaźń, tylko dlatego, że po drugiej stronie stoją Romaniukowie. W tej układance sympatie schodzą na dalszy plan, liczy się to, kto z kim i przeciw komu.

Bogdan Romaniuk zagrał więc inaczej. Stawia na „harcerzy” i robi ruch, który trudno przeoczyć – zaprasza Przemysława Czarnka do Kolbuszowej. Wizyta już w sobotę, więc sygnał idzie w teren: „tu jest nasze zaplecze”.

I w tym wszystkim najbardziej rzuca się w oczy jedno – zwykle bardzo aktywny w mediach społecznościowych Chmielowiec tym razem milczy. Brak wpisów, brak komentarzy, jakby sprawy nie było.

Przypadek? Możliwe.

Ale w Kolbuszowej przypadki jakoś dziwnie często układają się w logiczną całość.

Przepis na katastrofę

 W całej tej internetowej młócce ktoś mimochodem rzucił ciekawą informację: na stadionie drzewami zajmowali się leśnicy, a przy starym szpitalu działała straż pożarna.

No i na pierwszy rzut oka wszystko wygląda poważnie. Fachowcy byli? Byli. No to o co chodzi?

Ano może o to, że nie każdy fachowiec jest od wszystkiego.

Leśnik, wiadomo – zawód potrzebny i szanowany. Tyle że leśnik pracuje w lesie. Tam ma zupełnie inne warunki, inne cele i inną „filozofię” pracy. W lesie robi się gospodarkę – wycinki, trzebieże, odnowienia. Drzewo jest częścią większej całości.

A w mieście każde drzewo to osobna historia. Rośnie między chodnikiem a ulicą, obok kabli, budynków i ludzi, którzy niekoniecznie chcą dostać gałęzią w głowę. Tu nie chodzi tylko o to, żeby coś przyciąć albo usunąć, tylko żeby drzewo przeżyło i było bezpieczne.

To już nie jest gospodarka leśna, tylko trochę jak medycyna.

I właśnie od tego są arborzyści. Tacy „lekarze od drzew”. Ocenią, czy drzewo jest stabilne, gdzie można ciąć, a gdzie lepiej nie ruszać, żeby za kilka lat nie było problemu. To nie jest wiedza „z piły”, tylko całkiem konkretna specjalizacja.

Ze strażą pożarną jest podobnie. Nikt nie ma wątpliwości, że to ludzie od zadań specjalnych. Jak się drzewo złamie po wichurze i wisi nad drogą, to właśnie oni robią robotę, której nikt inny nie zrobi tak szybko.

Tylko że to są działania ratunkowe. Tu chodzi o usunięcie zagrożenia, a nie o pielęgnację drzewa na przyszłość.

I teraz pojawia się pytanie – takie całkiem zwyczajne, bez żadnych wielkich oskarżeń.

Czy przy tak ważnym drzewie, jak ten dąb przy starym szpitalu, naprawdę nie warto było podejść do sprawy trochę bardziej… specjalistycznie?

Bo problem w wielu miastach wygląda podobnie. Ktoś coś przytnie, ktoś coś usunie, wszystko „zgodnie z procedurą”, a potem zostaje drzewo, które wygląda gorzej niż przed „pielęgnacją”. Za kilka lat zaczynają się choroby, próchnienie i kończy się tym, że jednak trzeba wyciąć.

I wtedy już nikt nie pamięta, od czego się zaczęło.

Może więc zamiast się przerzucać, kto miał rację, lepiej zadać proste pytanie: czy zrobiono wszystko, żeby to drzewo miało szansę normalnie żyć dalej?

Bo wyciąć albo przyciąć można w jeden dzień.

Ale żeby taki dąb urósł – potrzeba kilkudziesięciu lat.

I tego się już nie da przyspieszyć żadną decyzją urzędową.

Może już czas aby drzewami Naszej Wielgiej Lasowickiej Stolicy, zajęli się fachowcy?

Historyczny dąb przy starym szpitalu: okaleczony, ale wciąż do uratowania

 To drzewo, straszliwie okaleczone przy pomocy burmistrza Romaniuka, ma nie tylko niezwykłe walory krajobrazowe, podnosząc wartość przyrodniczą centrum naszej Wielgiej Lasowiackiej Stolicy, ale także ma przeogromne znaczenie klimatyczne. W znaczącym stopniu obniża koszty ochładzania budynku starego szpitala.

Niewiele osób o tym wie, ale dąb ten został posadzony w 1948 roku,  przez dr Stanisława Krzaklewskiego, tuż po jego  przybyciu do naszego miasteczka, . Zakupił go od Żyda z Górny – Herśka, który przywiózł  furmanką  ten piękny okaz z Porąb Kupieńskich.
Był to symboliczny gest podziękowania Matce Boskiej Zielnej, za uratowanie z wojennej pożogi.

Drzewo to ma więc także niezwykłą wartość historyczną i zasługuje na to, aby zostać uznane za pomnik przyrody, a nie skończyć w kominku burmistrza.+

Dlatego w czynie społecznym, z sympatykami  bloga , napisaliśmy wniosek do rady miejskiej w tej sprawie.

---

WNIOSEK

o objęcie ochroną prawną drzewa poprzez ustanowienie pomnikiem przyrody

Zwracam się z uprzejmą, lecz stanowczą prośbą do Rady Miejskiej w Kolbuszowej o podjęcie działań zmierzających do objęcia ochroną prawną okazałego drzewa – dębu rosnącego w centrum Kolbuszowej, w pobliżu budynku „starego szpitala” przy ul. Kolejowej 2 w Kolbuszowej – poprzez ustanowienie go pomnikiem przyrody.

Przedmiotowy dąb jest wyjątkowym okazem przyrodniczym, którego wiek można szacować na blisko sto lat. Należy on do najcenniejszych elementów zieleni w tej części miasta. Drzewo to posiada nie tylko wysoką wartość krajobrazową, podnosząc estetykę przestrzeni publicznej i charakter historycznego centrum Kolbuszowej, ale pełni także niezwykle ważną funkcję ekologiczną. Jego rozłożysta korona naturalnie zacienia teren i w zauważalny sposób obniża temperaturę otoczenia, co ma szczególne znaczenie w dobie coraz częstszych fal upałów. Duże drzewa w przestrzeni miejskiej działają jak naturalne „klimatyzatory”, poprawiają jakość powietrza oraz komfort życia mieszkańców.

Warto również podkreślić wyjątkową wartość historyczną tego drzewa. Z przekazów lokalnych wynika, że zostało posadzone w 1948 roku przez dr. Stanisława Krzaklewskiego – lekarza wielce zasłużonego dla naszego miasteczka, który po przybyciu do Kolbuszowej poświęcił swoją wiedzę i pracę służbie mieszkańcom. Posadzenie tego drzewa było symbolicznym gestem zakorzenienia się w nowym miejscu i budowania powojennej wspólnoty lokalnej.

Sadzonka została zakupiona od Herśka – mieszkańca Kolbuszowej Górnej, postaci znanej w lokalnych opowieściach i wspomnieniach starszych mieszkańców, swoistej legendy tej okolicy. To właśnie on przywiózł furmanką młody dąb z Porąb Kupieńskich i aktywnie pomagał przy jego posadzeniu. W ten sposób drzewo to stało się nie tylko elementem przyrody, lecz także żywym świadkiem historii Kolbuszowej i pamięci o ludziach, którzy współtworzyli nasze miasto.

Warto uświadomić sobie, że drzewo to rosło i rozwijało się przez niemal całe powojenne dzieje Kolbuszowej. Było świadkiem zmian pokoleniowych, przemian społecznych i historii miejsca, przy którym stoi do dziś. Takich świadków historii nie można zastąpić nowymi nasadzeniami – ich wartość powstaje przez dziesięciolecia.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z późn. zm.), pomnikami przyrody mogą być pojedyncze twory przyrody żywej o szczególnej wartości przyrodniczej, naukowej, kulturowej, historycznej lub krajobrazowej, wyróżniające się indywidualnymi cechami wśród innych tworów przyrody.

Jednocześnie art. 44 ust. 1 tej ustawy stanowi, że ustanowienie pomnika przyrody następuje w drodze uchwały rady gminy, co oznacza, że Rada Miejska w Kolbuszowej posiada pełne kompetencje do objęcia tego drzewa należytą ochroną.

Podkreślić należy również, że zgodnie z zasadami ochrony środowiska oraz dobrymi praktykami gospodarowania zielenią miejską, stare i okazałe drzewa powinny być traktowane jako dobro wspólne lokalnej społeczności. Ich utrata jest nieodwracalna – żadne nowe nasadzenie nie jest w stanie zastąpić w krótkim czasie drzewa, które rosło przez blisko stulecie i przez tyle lat kształtowało krajobraz naszego miasta.

Dlatego też zwracam się do Wysokiej Rady o potraktowanie niniejszego wniosku nie tylko jako formalnej procedury administracyjnej, lecz także jako wyrazu troski mieszkańców o zachowanie dziedzictwa przyrodniczego i historycznego Kolbuszowej.

Klauzula społeczna

Niniejszy wniosek składam w przekonaniu, że zachowanie tego drzewa leży w interesie całej wspólnoty samorządowej. Dąb ten jest częścią krajobrazu naszego miasta, elementem pamięci lokalnej oraz symbolem ciągłości pokoleń mieszkańców Kolbuszowej. Jego ochrona będzie czytelnym sygnałem, że samorząd miasta potrafi łączyć rozwój przestrzeni miejskiej z poszanowaniem przyrody i historii miejsca.

Wniosek proceduralny

Uprzejmie wnoszę również o wprowadzenie niniejszej sprawy do porządku obrad najbliższej sesji Rady Miejskiej w Kolbuszowej, tak aby radni mogli zapoznać się z argumentami i podjąć stosowne działania zmierzające do objęcia drzewa ochroną prawną.

Wnioski końcowe

W związku z powyższym wnoszę o:

1. Przeprowadzenie oględzin oraz oceny dendrologicznej drzewa przez właściwych specjalistów.

2. Wstrzymanie wszelkich działań mogących prowadzić do dalszego uszkodzenia lub usunięcia drzewa do czasu zakończenia procedury.

3. Podjęcie przez Radę Miejską w Kolbuszowej uchwały o ustanowieniu przedmiotowego dębu pomnikiem przyrody.

Ochrona tego drzewa będzie wyrazem szacunku dla historii naszego miasta, odpowiedzialności za środowisko naturalne oraz troski o jakość życia obecnych i przyszłych pokoleń mieszkańców Kolbuszowej.

---

Ratujmy co się da

 Burmistrz  Grzegorza Romanik jest jeszcze gorszy od  swojego poprzednika Jana Zuby.

Mieszkańcy cieszą się bezbrzeżnie, że uratowano jedno drzewo, tymczasem po drugiej stronie Naszej Wielgiej Lasowiackiej Stolicy....

Taka sytuacja....

Ciekawe kto złożył wniosek o okaleczenie w ten sposób tego ponad stuletniego dęba, kto to zatwierdził, kto  i na jakiej podstawie wykonał i kto i  ile zapłacił?

Azaliż... tu podpowiadamy, że wiceburmistrz Krzysztof Wójcicki przejeżdża koło tego  drzewa przynajmniej 2 razy dziennie- może się zainteresuje?
A może radna Katarzyna (pro bono publico ) zostanie adwokatem tego drzewa?

Niedługo będzie tu pustynia...

Czy na każdym festynie potrzebujemy „Świętej Trójcy”?

 W naszej gminie (liczącej, przypomnijmy, 20 tysięcy mieszkańców) utarł się pewien specyficzny rytuał. Nieważne, czy to otwarcie  nowej za miliony złotych, czy kameralne spotkanie przy herbacie w świetlicy wiejskiej – na zdjęciach i przy mikrofonie niemal zawsze widzimy ten sam zestaw osób. Burmistrz Grzegorz Romaniuk, zastępca Krzysztof Wójcicki oraz przewodniczący rady Jan Fryc.

Wielu mieszkańców zadaje sobie pytanie: czy to ma sens? Czy na każdej, nawet najmniejszej imprezie, potrzebujemy pełnej reprezentacji najwyższych władz?
Szacunek czy „gminny celebrytyzm”?

Z jednej strony obecność włodarzy jest miła. Dla organizatorów to sygnał: „wasza praca jest ważna”. Miło jest uścisnąć dłoń burmistrza Romaniuka czy zamienić słowo z przewodniczącym Frycem. Buduje to poczucie, że władza jest blisko ludzi, dosłownie „na wyciągnięcie ręki”.

Z drugiej strony – czy obecność całej trójki naraz na „byle jakich” wydarzeniach nie jest lekką przesadą?
Kiedy ilość przechodzi w... kampanię?

Zarządzanie 20-tysięczną gminą to ogrom pracy administracyjnej. Przygotowywanie wniosków o dotacje, nadzorowanie remontów, spotkania z inwestorami – to dzieje się w zaciszu gabinetów. Jeśli nasi liderzy: Romaniuk, Wójcicki i Fryc, spędzają każdy weekend i wiele popołudni na przecinaniu wstęg w komplecie, rodzą się dwa ryzyka:

Efektywność: Kiedy mają czas na realne zarządzanie i odpoczynek, by podejmować trzeźwe decyzje?


Przerost formy nad treścią: Trzech najważniejszych ludzi w gminie na małym turnieju warcabowym wygląda bardziej jak permanentna kampania wyborcza niż realna potrzeba urzędowa.
Jak to robią inni?

W wielu nowoczesnych samorządach stosuje się zasadę delegacji. Na najważniejsze uroczystości idzie Burmistrz. Na tematyczne spotkania społeczne – Zastępca Wójcicki. Na sesje jubileuszowe czy wydarzenia związane ściśle z radą – Przewodniczący Fryc. Dzięki temu władza jest obecna wszędzie, ale nikt nie odnosi wrażenia, że „jest ich za dużo”.
Pytanie do Was

A jakie jest Wasze zdanie? Czy cieszy Was widok kompletu władz na każdej imprezie, bo czujecie się wtedy ważni jako mieszkańcy? A może wolelibyście, aby panowie rzadziej bywali na salonach, a częściej skupiali się na pracy w urzędzie, zostawiając reprezentowanie gminy radnym z danego okręgu?

Dajcie znać w komentarzach!

Kto przycina drzewa w Kolbuszowej – fachowcy czy amatorzy?

 Kto przycina  drzewa na  terenach należących do gminy Kolbuszowa?

Trudno nie odnieść wrażenia, że cięcia pielęgnacyjne na  naszych drzewach, wykonywane są przez amatorów, nie mających większego pojęcia tego co robią.

Wypadałoby chyba (już) zinwentaryzować (przynajmniej) najcenniejsze okazy i zlecić fachowcom, plan ich pielęgnacji i co roku zlecać prace na nich specjalistom. Czy nie stać nas na wysłanie kilku pracowników komunalnych na jakiś kurs cięć pielęgnacyjnych i opieki nad drzewami?

Ażaliż… jaką wiedzę  na ten temat mają urzędnicy, którzy w ramach swoich obowiązków zajmują się zielenią miejską?

więcej - kliknij tutaj

Jeden do jednego

 Mieszkańcy cieszą się niezmiernie, że jeden dąb uratowany.
Tymczasem machina biurokratyczna działa bezwzględnie.

Dąb uratowany!

  Poszła wieść po Naszej Wielgiej Lasowiackiej Stolicy, że nasza władza (z łaski swojej) dęba nie wytnie.

Zrobił się całkiem spory tłumek tych, którzy przypisują sobie zasługi w jego ratowaniu. Wypinają na Facebooku piersi (całkiem ładne zresztą) po medale.

Ażaliż… nikt nie mówi  o tym, że w magistracie nikt nie myśli, trochę dalej niż swoje biurko i nikt nie pomyślał, żeby nawet tylko przejść się w terenie, aby zobaczyć, czy ten projekt ma sens.

Nikt też nie mówi  o tym, że nasi drodzy radni (och jak drodzy) nie spełniają swojej funkcji kontrolnej.

Nie mówi się też o tym, że mieszkańcom  (w większości) wisi i powiewa, co się w naszym miasteczku dzieje.

O tym drzewie, pisaliśmy ponad rok temu i był jeszcze czas, aby na etapie planowania, tę sprawę rozwiązać bez takiego bólu.

więcej- kliknij tutaj