W normalnym kraju, w miasteczku wielkości Naszej Wielgiej Lasowiackiej Stolicy, gdy potrzeba do urzędu nowych 27 krzeseł/foteli dla urzędników, sprawa jest prosta.
Zaopatrzeniowiec dowiaduje się, czego i co komu trzeba, przegląda oferty kilku wielkich sieci sprzedających meble, czeka na jakąś obniżkę z okazji jakichś tam świąt i idzie do pana Grzegorza Cudy (którego zna z podstawówki), i pyta, czy może coś w takiej cenie albo taniej sprowadzić do urzędu. Kończy się to zakupem kilku rodzajów solidnych foteli biurowych w przyzwoitej cenie. Powiedzmy średnio 1000–1500 złotych od sztuki. Urząd ma dobre fotele w dobrej cenie ,pieniądze zostają na miejscu.
Ponieważ jednak akcja dzieje się gdzieś na peryferiach Unii Europejskiej, to pieniądze, które urząd mógłby użyć na zakup tych siedzisk, przesyła się do Brukseli i tam urzędnicy, za 15% tej sumy, piszą programy, na co można te je wydać.
Dlatego w kolbuszowskim magistracie kilku urzędników kombinuje, co zrobić, aby z jakiegoś tam programu UE takie fotele kupić, zamiast wydawać miejskie pieniądze, które jakimś cudem do Brukseli nie trafiły.
I znaleźli coś, co da się naciągnąć warunki programu, aby te fotele ściągnąć do ratusza. Problem w tym, że sprytni urzędasy z UE obwarowali to warunkiem, że to musi być coś ponadstandardowego, niż wymaga się od pracodawcy. Urzędnicy pokombinowali i doszli do wniosku, że przejdzie, jak będą to fotele biurowe z funkcją masażu. Przecież nikt normalny takiego badziewia do urzędu nie kupi – czyli jest nawet mocno niestandardowe.
Jak pomyśleli – tak zrobili. Do urzędu trafi 27 nowiutkich foteli „za darmo”. Wykiwaliśmy UE.
Spodziewali się braw, gratulacji i oklasków.
Do głowy im jednak nie przyszło, że... ta "gospodarność" wygląda fatalnie wizerunkowo.
Azaliż... na dodatek fotele z masażem nie spełniają dosyć wygórowanych norm BHP i ten wydatek może zakwestionować RIO, SRIO, a nawet Wojewódzki Urząd Pracy. Ponadto do długotrwałego siedzenia za biurkiem się nie nadają – są niewygodne, niezdrowe i takie tam inne. Trafią po kilku tygodniach do piwnicy, da się je do siedzenia pani sprzątającej albo jakimś urzędnikom, których się wyjątkowo nie lubi.
Za kilka miesięcy zorganizuje się więc po cichu jakiś przetarg na fotele biurowe i kupi byle jakie fotele po 2000 złotych, byleby się nikt nie czepiał po Internetach.
W tym miejscu warto zacytować Stefana Kisielewskiego.
„Nie to jest najgorsze, że jesteśmy w czarnej dupie, ale że zaczynamy się w niej urządzać.”













