Powiat Kobuszowski bez długów? Nie do końca tak to wygląda

 Przewodniczący Rady Powiatu ogłosił właśnie wielki sukces. Zadłużenie Powiatu Kolbuszowskiego ma na koniec roku wynieść zaledwie 2,42 proc. dochodów. Wynik rzeczywiście niski i trudno z tym dyskutować.

więcej- kliknij tutaj


Problem zaczyna się jednak wtedy, gdy z jednej liczby próbuje się wyciągnąć wniosek, że wszystko działa idealnie, a wszelka krytyka władz powiatu jest niezrozumiała.

Bo niski dług nie zawsze oznacza to samo co dobre zarządzanie.

Gospodarz, który nie bierze kredytu, może być wzorem rozsądku. Może też odkładać remont dachu tak długo, aż zacznie mu kapać na głowę. Sam fakt braku zadłużenia niewiele mówi. Liczy się jeszcze to, co za tym stoi.

W komunikacie zabrakło odpowiedzi na kilka podstawowych pytań.

 Jak wygląda sytuacja szpitala? Jakie są perspektywy demograficzne powiatu? Czy mieszkańcy są zadowoleni ze stanu dróg? Jak wygląda dostępność usług publicznych? Jakie problemy udało się rozwiązać, a jakie nadal czekają na swoją kolej?

Zamiast tego otrzymaliśmy głównie peany na cześć władz i sugestię, że skoro finanse są dobre, to referendum jest pomysłem niezrozumiałym.

Tymczasem mieszkańcy mają prawo oceniać samorząd nie tylko przez pryzmat wskaźników finansowych. Referendum nie musi dotyczyć zadłużenia. Może być wyrazem niezadowolenia ze sposobu zarządzania, jakości usług publicznych, polityki kadrowej czy kierunku rozwoju powiatu.

Jest jeszcze jedna kwestia, o której jakoś dziwnie się nie mówi.

Od wielu lat gminy z terenu powiatu dokładają się do różnych inwestycji powiatowych. Finansują remonty dróg, wspierają zadania realizowane przez starostwo i pomagają spinać budżety inwestycyjne. Oczywiście jest to zgodne z prawem i powszechnie stosowane. Warto jednak pamiętać, że część sukcesu finansowego powiatu została zbudowana również dzięki pieniądzom pochodzącym z budżetów gmin.

Ciekawym ćwiczeniem byłoby policzenie, jak wyglądałby dzisiejszy wskaźnik zadłużenia, gdyby przez ostatnie dziesięć lat Powiat Kolbuszowski musiał samodzielnie sfinansować wszystkie inwestycje wspierane przez samorządy gminne. Ile wyniosłoby wtedy zadłużenie? Nadal 2,42 proc.? A może kilkanaście lub nawet kilkadziesiąt procent?

Tego już z komunikatu się nie dowiemy.

Nie zmienia to faktu, że niski poziom zadłużenia jest pozytywną informacją. Problem w tym, że przedstawianie go jako ostatecznego dowodu na doskonałość zarządzania jest zwyczajnie przesadą.

Finanse samorządu są ważne. Ale samorząd nie istnieje po to, aby mieć jak najniższy dług. Samorząd istnieje po to, aby rozwiązywać problemy mieszkańców. I właśnie z tego powinien być przede wszystkim rozliczany.

Towarzysze odeszli, system został

 Aliści… kilka ostatnich wpisów na blogu to kolejne przypomnienie, że neokomunizm pozostał i nigdzie się nie wybiera. Najciekawsze jest jednak to, że większość mieszkańców nawet nie zdaje sobie sprawy, jak wiele jego mechanizmów nadal działa wokół nas.

Robot za miliony w Kolbuszowej. Inwestycja przyszłości czy kosztowny eksperyment?

 Inwestycja w robota da Vinci w Kolbuszowej to gra o wysoką stawkę.

Zakup ze środków zewnętrznych na pierwszy rzut oka wydaje się świetnym pomysłem – skoro można dostać dofinansowanie, warto z niego skorzystać. Schody zaczynają się później.

Po zakończeniu gwarancji roczny kontrakt serwisowy może kosztować setki tysięcy złotych. Do tego dochodzą specjalistyczne instrumenty robota, które mają ograniczoną liczbę użyć i po jej przekroczeniu są blokowane przez system. Koszt narzędzi przypadających na jeden zabieg liczony jest często w tysiącach złotych.

Problem polega na tym, że podobne roboty funkcjonują już m.in. w Rzeszowie i Brzozowie. Ośrodki te dysponują również szerszym zapleczem diagnostycznym i onkologicznym, w tym możliwością prowadzenia leczenia skojarzonego z chemioterapią czy radioterapią. Część pacjentów może więc wybierać właśnie takie placówki.

Scenariusz optymistyczny: oddział staje się wyspecjalizowanym centrum zabiegowym, przyciąga pacjentów spoza regionu i wykonuje na tyle dużo operacji, że inwestycja zaczyna się bilansować.

Scenariusz pesymistyczny: koszty serwisu, materiałów eksploatacyjnych oraz konkurencja ze strony większych szpitali sprawiają, że liczba zabiegów okazuje się zbyt mała, aby pokryć wydatki związane z utrzymaniem robota.

Problem z robotem da Vinci jest taki, że nie wszystkie operacje prostaty wykonuje się robotem. Wykorzystuje się głównie go głownie do radykalnej prostatektomii przy raku.

Jeżeli przyjąć 50–70 operacji raka prostaty rocznie dla 60 tys. mieszkańców, to sam powiat kolbuszowski nie wygeneruje wystarczającej liczby pacjentów, aby utrzymać wyspecjalizowany program robotyczny

Czy ktoś w Zarządzie Powiatu Kolbuszowskiego policzył różne warianty funkcjonowania takiego oddziału? Czy powstał biznesplan uwzględniający koszty eksploatacji przez najbliższe lata?

Azaliż... czy na początek nie warto było skupić się na poprawie funkcjonowania SOR-u i organizacji podstawowych świadczeń, zanim powiat wejdzie w tak kosztowny projekt?

Co z tego mamy — my, mieszkańcy powiatu kolbuszowskiego?Czy inwestycja nie ograniczy środków na SOR, internę, rehabilitację czy diagnostykę, z których korzysta znacznie więcej mieszkańców?

Czy w kolbuszowskim szpitalu jest salonik dla VIP?

 Od kilku lat jestem stałym bywalcem miejscowej lecznicy, przychodni i różnych gabinetów lekarskich. Głównie nie ze swoimi problemami. Człowiek swoje odczeka, to i posłucha.

W poczekalniach przewija się cały przekrój społeczeństwa. Emeryci, rodzice z dziećmi, pracownicy, oraz drobni przedsiębiorcy jednoosobowej działalności gospodarczej.
Taka lokalna giełda informacji: kto, gdzie, kiedy, za ile i do którego specjalisty warto sprzedać nerkę, żeby się dostać szybciej.

Azaliż… jest jednak pewna zagadka. Przez te wszystkie lata ani razu nie spotkałem w kolejkach naszego starosty, burmistrza, posła ani całkiem pokaźnej grupy miejscowych samorządowców i członków ich rodzin.

I teraz się zastanawiam. Albo są okazami zdrowia i powinni zostać objęci ochroną gatunkową, albo leczą się wyłącznie prywatnie, albo mają jakiś tajny portal do służby zdrowia, o którym zwykłym śmiertelnikom nikt nie powiedział.

Bo przecież nie uwierzę, że istnieją dwa systemy. Jeden dla mieszkańców i drugi dla ważniejszych mieszkańców.

Czy burmistrz Grzegorz Romaniuk odda order?

 Burmistrz Grzegorz Romaniuk jest jedynym(?) mieszkańcem naszego powiatu odznaczonym przez  władze wojskowe Ukrainy "prestiżowym odznaczeniem".
Co to za order i kto i za co mu go dał?

Sprawdziliśmy, co i jak, i okazuje się,  Ze Pan Grzegorz został nagrodzony przez wojskowe władze ośrodka szkoleniowego w Samborze imienia.... Piotra Konaszewicza-Sąhajdacznego.

Nie, nie, to żaden (co za szczęście) banderowiec.
Hetman Piotr Konaszewicz-Sahajdaczny (ukr. Петро Конашевич-Сагайдачний) to jedna z najważniejszych i najbardziej fascynujących postaci w historii XVII-wiecznej Polski i Kozaczyzny, a także kluczowy sojusznik Rzeczypospolitej Obojga Narodów.

Czyli ... można znaleźć bohaterów, którzy nie mordowali Polaków, a nawet jeszcze więcy- uratowali nam  tyłek pod Chocimiem.

Swoją drogą, Ukraińcy wcale się nie wysilili i  w nagrodę za pomoc dali odznakę, jaką zwykle się dostaje po ukończeniu kursów w tym ośrodku. Jest  ich tysiące i można je nabyć w internecie za niewygórowaną kwotę.




Azaliż...  nie szanują nas. Mówimy im, co nas boli, rani. Mówimy im nie róbcie tego, bo taką mamy wrażliwość.
Pomagamy wam więcej niż powinniśmy, żebyście nie przegrali.

To, co teraz zrobił Żeleński i władze Ukrainy, to brak szacunku. Tu nie ma się więc co bawić w odbieranie i oddawanie odznaczeń i orderów. Trzeba po prostu bezwzględnie  realizować nasze narodowe interesy. Dotychczasowa polityka oparta na emocjach i niesieniu pomocy bez stawiania twardych warunków wyczerpała się. Polskie władze powinny zacząć traktować relacje z Ukrainą w sposób dojrzały, pragmatyczny i – jeśli to konieczne – transakcyjny.
Dlatego też, powinniśmy przemyśleć i na nowo układać nasze stosunki z miastami partnerskimi na poziomie samorządu.

Naszym zdaniem, burmistrz Romaniuk powinien zdać relację z tego, co  na Ukrainie robi, co zamierza zrobić i  jakie mamy mieć z tego realne korzyści?     

  

Frajerów coraz mniej

 Z bólem serca przeczytaliśmy na stronie ratusza, że zostały odwołane konkursy "Psalmów Dawidowych" - czy jakosik tak.

Okazuje się, że organizatorem  wojewódzkiego konkursu jest.... dział promocji urzędu miejskiego Naszej Wielgiej Lasowiackiej stolicy.Zapewne kierował tym osobiście gościu, który przymierza  się już do stołka dyrektora MDK.
Cool!


Ślipnęliśmy w regulamin i gówna nagrodą w konkursie jest... dyplom. Dodatkowo uczestnicy (oraz ich opiekunowie) muszą (w domyśle) sami ponosić koszty  dojazdu i zakwaterowania.
Nic więc dziwnego, że do wojewódzkiego konkursu nikt się nie zgłosił.
Frajerów coraz mniej.

więcej- kliknij tutaj
Warto przeczytać, bo to gniot wyjątkowej klasy.


Azaliż.... czyżby wszystka  kasa na promocję poszła na.... piłkę kopaną? Naprawdę?
Swoją drogą, nie jest to najlepsza promocja naszego miasteczka. Niby nic wielkiego, ale jednak… wstyd.

Wyniki błyskawicznej ankiety burmistrza Romaniuka

Spływają już pierwsze ankiety, na temat tego czego nasi seniorzy oczekują, pragną i w ogóle.

Po pierwsze — co nie jest chyba żadną niespodzianką — festynów, gdzie można  zatańczyć, wypić i za.... bawić.

Po drugie, starsi mieszkańcy oczekują większej liczby turniejów (z  nagrodami) z wiedzy ogólnej.

Po trzecie — i to jest główny punkt programu — chcą wczesnych wysokich emerytur z możliwością dorabiania.

Gdzie burmistrz Romaniuk siem śpieszy?

Burmistrz Romaniuk ogłosił był wczoraj ankietę, aby dowiedzieć się, czego mieszkańcy od niego oczekują w ramach czegosik tam.
Temat poważny i ważny, więc na wypełnienie tego jakże istotnego dokumentu dał nam całe... cztery dni. Ankieta ma być gotowa już w niedzielę po sumie. Najwyraźniej poznanie potrzeb mieszkańców to sprawa bardzo poważna, której nie warto zbytnio przeciągać.

Co to kuźwa jest?

Wrzuciliśmy to do AI która to to zanalizowała  i jej diagnoza jest druzgocąca dla tego dokumentu i kolbuszowskich urzędników.

Taka reorganizacja to proces, do którego trzeba się solidnie przygotować i który trwa  2-3 lata.
Burmistrz Romaniuk ze swoim następcą Wójcickim chcą to zrobić w 6 miesięcy.

Czyżby przed wyborami parlamentarnymi, chciano na stołki powstawiać swoich pociotków?
Bo jaki może być inny cel tego pośpiechu?
Na odpowiedzi czekamy w komentarzach.

Pamięć czy polityka? A gdzie w tym wszystkim miejsce dla ofiar Wołynia?

 Rozumiemy, że nasi sąsiedzi budują swoją współczesną tożsamość państwową  na postaciach związanych z UPA i Banderą. To ich wewnętrzna sprawa i ich sposób patrzenia na własną historię. Każdy naród ma prawo tworzyć własną narrację, nawet jeśli dla innych jest ona trudna do zaakceptowania.

Ale jest też druga strona medalu.

Czy w imię bieżącej polityki, dobrych relacji i dyplomatycznych uśmiechów my, jako Polacy, mamy zapomnieć o własnych ofiarach? O tysiącach kobiet, dzieci i starców zamordowanych tylko dlatego, że byli Polakami?

To nie jest pytanie o zemstę. To nie jest pytanie o odpowiedzialność współczesnych Ukraińców za zbrodnie sprzed ponad osiemdziesięciu lat. To jest pytanie o pamięć i szacunek dla własnej historii.

Za chwilę przypada kolejna rocznica Rzezi Wołyńskiej. W całej Polsce odbędą się uroczystości, msze, składanie kwiatów i chwile zadumy. Ludzie będą wspominać swoich bliskich, których groby często do dziś pozostają nieoznaczone.

A jak będzie u nas, w Kolbuszowej?

Czy nasze władze znajdą chwilę, by oddać hołd ofiarom? Czy zapłonie symboliczny znicz? Czy usłyszymy kilka słów o tragicznych losach naszych rodaków? A może, jak to często bywa, temat okaże się niewygodny i zostanie przemilczany?

Nie chodzi o podsycanie niechęci między narodami. Pojednanie ma sens tylko wtedy, gdy opiera się na prawdzie. Trudno budować dobre relacje, udając, że bolesnych kart historii nie było.

Pamięć o ofiarach Wołynia nie jest wymierzona przeciwko komukolwiek. Jest naszym obowiązkiem wobec tych, którzy nie mieli szansy opowiedzieć swojej historii.

Dlatego warto dziś zapytać nie tylko o wielką politykę, ale i o nasze lokalne podwórko.

Jak Kolbuszowa, burmistrz Romaniuk, starosta Kardyś zamierzają uczcić pamięć ofiar Rzezi Wołyńskiej? Czy będą oficjalne uroczystości, modlitwa, złożenie kwiatów? A może mieszkańcy sami będą musieli zadbać o to, by pamięć o tej tragedii nie zgasła?

Bo naród, który zapomina o swoich ofiarach, z czasem zaczyna zapominać także o własnej historii. A pamięć nie musi dzielić – może być po prostu wyrazem szacunku dla tych, którzy zginęli.

Burmistrz Gminy Kolbuszowa
Grzegorz Romaniuk
ul. Obrońców Pokoju 21
36-100 Kolbuszowa

WNIOSEK O UDOSTĘPNIENIE INFORMACJI PUBLICZNEJ

Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz.U. 2001 nr 112 poz. 1198 z późn. zm.), zwracam się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

Czy Gmina Kolbuszowa planuje włączenie jednostek oświatowych (szkół podstawowych i ponadpodstawowych prowadzonych przez gminę) w obchody przypadającego 11 lipca Narodowego Dnia Pamięci o Polakach – Ofiarach Ludobójstwa dokonanego przez OUN i UPA, a jeżeli tak – w jakiej formie będą one realizowane (w szczególności: lekcje historii lub godziny wychowawcze, apele szkolne, minuty ciszy, gazetki i materiały edukacyjne, wystawy lub inne działania upamiętniające), oraz czy Gmina przekazała lub planuje przekazać szkołom jakiekolwiek wytyczne lub rekomendacje w tym zakresie?

Proszę również o informację:

Czy planowane są oficjalne uroczystości gminne związane z tą rocznicą?
Jeśli tak – w jakiej formie i w jakim miejscu się odbędą?
Które jednostki organizacyjne Gminy są odpowiedzialne za ich przygotowanie?
Czy przewidziano udział przedstawicieli władz samorządowych?
Czy Gmina przewiduje działania informacyjne skierowane do mieszkańców w związku z tą rocznicą?
Jeżeli Gmina nie planuje żadnych działań upamiętniających – proszę o wskazanie przyczyny.

Pamięć

Nie pytaj

czy pamięć jest wygodna

wygodne są tylko krzesła
na których siedzą urzędnicy
i milczą

kamień nie prowadzi polityki

krzyż nie układa sojuszy

świeca nie pyta
jakiej narodowości
był człowiek
którego imię
zgubił popiół

mówią

trzeba patrzeć naprzód

to słuszna rada

ale człowiek
który idzie przed siebie
i nie ogląda się za zmarłymi

prędzej czy później
zgubi także żywych

nie żądajmy zemsty

to zajęcie dla gniewu

nie żądajmy zapomnienia

to zajęcie dla tchórzy

wystarczy

w lipcowy wieczór

zapalić mały płomień

i powiedzieć

byli

mieli swoje domy
swoje pola
swoje dzieci

i zostali zabici

a skoro znamy ich los

od tej chwili

część ciężaru
spoczywa także
na naszych ramionach.

Solidarność a pamięć. Trudne pytania o partnerstwo Kolbuszowej ze Starym Samborem

 Współczesny świat rzadko stawia przed nami sytuacje czarno-białe. Przekonujemy się o tym za każdym razem, gdy ludzka solidarność i chęć niesienia pomocy w obliczu wojny zderzają się z bolesną, wciąż nieprzepracowaną historią. Temat ten wraca do nas, mieszkańców Podkarpacia, w sposób szczególny za sprawą oficjalnej współpracy naszej gminy z ukraińskim Starym Samborem.

Od wybuchu pełnoskalowego konfliktu na Ukrainie, burmistrz Grzegorz Romaniuk regularnie koordynuje i osobiście transportuje pomoc humanitarną dla tamtejszej społeczności. To postawa godna szacunku – niesienie wsparcia potrzebującym, szpitalom czy uchodźcom jest wyrazem naszego podstawowego, ludzkiego obowiązku. Sukcesem było także podpisanie w 2023 roku trójstronnej
Karty Przyjaźni między Kolbuszową, Starym Samborem a francuskim Ploërmel.

Jednak budowanie mostów wymaga mocnych fundamentów, a jednym z nich jest wzajemny szacunek dla narodowej wrażliwości. W tym miejscu pojawia się zgrzyt, obok którego trudno przejść obojętnie. Stary Sambor jest miejscem, w którym jedna z głównych arterii miasta nosi imię Stepana Bandery – postaci, której ideologia w polskiej pamięci historycznej jednoznacznie wiąże się z tragicznymi wydarzeniami rzezi wołyńskiej.

Jak w tej sytuacji zachować równowagę między wielkim sercem a wiernością prawdzie historycznej? Jako mieszkańcy i obserwatorzy życia publicznego, chcielibyśmy poznać perspektywę naszych władz. Oto kilka pytań o stosunek, obecne działania i plany na przyszłość, które warto postawić w przestrzeni publicznej:
 Panie Burmistrzu, jak z Pana perspektywy wygląda godzenie tak intensywnej, potrzebnej pomocy humanitarnej z faktem, że w przestrzeni publicznej naszego partnera wciąż obecne są symbole budzące w Polsce tak głęboki i uzasadniony ból? Czy uważa Pan, że na poziomie samorządowym jest przestrzeń, by o tym otwarcie rozmawiać?
 Co w tej sprawie dzieje się dzisiaj?

 Czy podczas Pana dotychczasowych wizyt na Ukrainie i spotkań z władzami Starego Sambora temat polskiej wrażliwości historycznej oraz oczekiwań naszych mieszkańców był w ogóle poruszany? Jeśli tak, to z jakim odbiorem spotykają się te sygnały ze strony ukraińskich partnerów?
 Jakie mamy plany na przyszłość?

 Karta Przyjaźni z założenia ma zbliżać nasze społeczności. Czy w planach dalszej współpracy zakłada Pan inicjatywy – np. wspólne panele historyczne, wymiany młodzieży lub promowanie postaci łączących oba narody (jak choćby wspólna walka z bolszewikami w 1920 roku) – które pozwoliłyby partnerom ze Starego Sambora lepiej zrozumieć polski punkt widzenia? Jak zamierzamy dbać o to, by nasza pomoc szła w parze z elementarnym szacunkiem dla prawdy historycznej?

Pomaganie w czasie wojny jest sprawą bezdyskusyjną. Jednak mądre partnerstwo to takie, w którym stać nas na trudne rozmowy. Mamy nadzieję, że Kolbuszowa, jako silny i zaangażowany partner, stanie się również inicjatorem szczerego dialogu opartego na prawdzie – bo tylko na niej można zbudować trwałą, sąsiedzką przyjaźń.

A jakie jest Wasze zdanie? Czy samorząd powinien poruszać kwestie historyczne w relacjach partnerskich, czy skupić się wyłącznie na wymiarze humanitarnym? Zapraszam do dyskusji w komentarzach.