Sejm to nie rewia mody, ale też nie sala klubowa, do której wpada się w stroju, jaki akurat leżał pod ręką.
Poseł reprezentuje nie tylko samego siebie, lecz także urząd, który sprawuje, wyborców, którzy powierzyli mu mandat, a pośrednio również państwo. Można oczywiście twierdzić, że najważniejsze są kompetencje, poglądy i to, co ma się do powiedzenia. I trudno się z tym nie zgodzić. Tyle że jedno drugiego nie wyklucza.
Odpowiedni strój nie jest kwestią snobizmu ani zamiłowania do elegancji. To element szacunku dla miejsca, instytucji i ludzi, wobec których się występuje. Nie trzeba przecież zakładać fraka ani chodzić w garniturze od najlepszego krawca. Wystarczy odrobina wyczucia i świadomość, że nie każda okazja jest odpowiednia do prezentowania własnego, swobodnego stylu.
Czy naprawdę tak trudno zrozumieć, że są miejsca, w których pewne standardy po prostu wypada zachować?
Bo jeśli nawet w polskim parlamencie trudno odróżnić strój na oficjalne posiedzenie od ubioru na popołudniowe spotkanie ze znajomymi, to może problem nie leży w garderobie, lecz w rozumieniu powagi sprawowanego mandatu.
W Kolbuszowskim magistracie po raz kolejny pomylono komunikat dotyczący potencjalnego zagrożenia z materiałem promocyjnym burmistrza Romaniuka.
Mieszkańcy otrzymali informację o uruchomieniu syren alarmowych, wydaniu Alertu RCB, odwołaniu zajęć w szkołach i przedszkolach oraz działaniach podjętych przez Gminny Zespół Zarządzania Kryzysowego. Brzmi poważnie. Problem w tym, że z całego komunikatu najbardziej rzuca się w oczy nie opis zagrożenia, lecz duży, oficjalny portret burmistrza.
Trudno nie odnieść wrażenia , że po prostu pokazuje nam mieszkańcom... gdzie jego babcia koszyk nosiła. Po co jednak nam ta informacja? Przecież wszyscy od dawna o tym wiemy.
W sytuacji kryzysowej czymś naturalnym byłoby zdjęcie budynku urzędu, fotografia ze sztabu kryzysowego, strażaków, policjantów albo zwykła grafika informacyjna. Tymczasem mieszkańcy zobaczyli elegancki portret niczym z kampanii wyborczej lub folderu promocyjnego Biedronki.
Samo zdjęcie jest wykonane profesjonalnie. Problem polega na tym, że nie ma żadnego związku z opisywanym wydarzeniem. W efekcie można odnieść wrażenie, że głównym bohaterem komunikatu nie jest zagrożenie ani bezpieczeństwo mieszkańców, lecz sam burmistrz.
Takie odczucie potęguje treść komunikatu. Czytamy kolejno, że „Burmistrz podjął decyzję”, „Burmistrz poinformował”, „Burmistrz dziękuje”. Nie znajdziemy natomiast odpowiedzi na kilka podstawowych pytań:
jakie było rzeczywiste zagrożenie,
kto przekazał informację o zagrożeniu,
dlaczego uruchomiono syreny,
dlaczego odwołano zajęcia,
dlaczego alarm został następnie odwołany.
Z punktu widzenia mieszkańca to właśnie te informacje powinny znaleźć się na pierwszym miejscu.
Patrząc na fotografię można odnieść wrażenie, jakby komunikat publikował prezydent silnego i bogatego państwa, a nie burmistrz niewielkiej podkarpackiej gminy zmagającej się z wielomilionowym zadłużeniem i szeregiem realnych problemów wymagających natychmiastowego rozwiązania.
Panie Burmistrzu, mieszkańcy potrzebują przede wszystkim wizji rozwoju Kolbuszowej na najbliższe 10 lat. Potrzebują odpowiedzi na pytania dotyczące inwestycji, demografii, miejsc pracy, infrastruktury i finansów gminy. Tego oczekuje się od gospodarza gminy.
Wizerunek jest ważny, ale wygląda na to, że w ostatnim czasie zajmuje on znacznie więcej miejsca niż długofalowe plany rozwoju.
Bo jeśli podczas informacji o alarmie najważniejszym elementem staje się portret polityka, to znaczy, że coś w tej komunikacji zwyczajnie poszło nie tak.
Wykorzystali to złośliwi (których nigdy nie brakuje) i to zdjęcie w kolbuszowskim kawałku Internetu wygląda już tak.
Urzędnicy pochylili się z troska i... poprawili tę uchwałę o zamiarze likwidacji przedszkola na Dolny, ale... zrobili to co najmniej niechlujnie.
Po jaką cholerę zawiadamiać rodziców uczniów, skoro likwiduje się przedszkole? No po co? Tym razem pod tym czymsik z przezorności nie przystawiono pieczątki doktora, tylko wygibas.
Ja też bym się pod tym nie podpisał.
Azaliż.... to wszystko betka prawdziwe siupy zaczynają się bowiem w uzasadnieniu.
Po lekturze dokumentu można odnieść wrażenie, że autorzy skupili się bardziej na przekonywaniu czytelnika do z góry podjętej decyzji niż na przedstawieniu twardych danych.
Głównym argumentem ma być ekonomia. W uzasadnieniu wielokrotnie pojawiają się stwierdzenia o „racjonalizacji wydatków”, „drastycznym wzroście kosztów” oraz wysokich kosztach utrzymania placówki w przeliczeniu na jednego wychowanka. Problem w tym, że nie przedstawiono praktycznie żadnych konkretnych wyliczeń. Nie wiadomo, ile faktycznie kosztuje utrzymanie przedszkola, jaki jest koszt przypadający na jedno dziecko, jak wygląda porównanie z innymi placówkami ani jakie oszczędności miałaby przynieść likwidacja. Mieszkańcy słyszą, że jest drogo, ale nie dostają danych, które pozwoliłyby samodzielnie ocenić skalę problemu.
Podobnie wygląda kwestia demografii. Uzasadnienie wskazuje na spadek liczby urodzeń i przytacza dane dla roczników 2023-2026. To oczywiście ważna informacja, jednak trudno uznać ją za pełną analizę trendu demograficznego. Brakuje szerszego kontekstu obejmującego wcześniejsze lata. Gdy likwiduje się publiczną placówkę oświatową, warto pokazać mieszkańcom cały obraz sytuacji, a nie jedynie fragment statystyk.
W dokumencie czytamy również, że inne przedszkola dysponują wolnymi miejscami, których ma być łącznie 74. Dodatkowo wskazuje się możliwość utworzenia kolejnego oddziału oraz dostępność miejsc w placówkach niepublicznych. Są to jednak wyłącznie deklaracje. Nie przedstawiono zestawienia pokazującego liczbę miejsc w poszczególnych placówkach, stopień ich wykorzystania ani informacji, gdzie konkretnie miałyby trafić dzieci uczęszczające obecnie do przedszkola w Kolbuszowej Dolnej.
Zaskakuje również całkowite pominięcie kwestii pracowników. W uzasadnieniu nie znajdziemy informacji o liczbie zatrudnionych nauczycieli i pracowników obsługi, o ewentualnych przeniesieniach czy możliwych zwolnieniach. Tymczasem każda likwidacja placówki publicznej ma nie tylko skutki organizacyjne, ale również społeczne.
Autorzy dokumentu wskazują, że odległość do pozostałych przedszkoli wynosi około 2,5 kilometra. To jednak bardzo ogólna informacja. Nie wiadomo, jak w praktyce wygląda codzienny dojazd, czy istnieje odpowiednia komunikacja, czy gmina przewiduje jakieś formy wsparcia dla rodziców oraz czy wszystkie dzieci znajdą miejsce w placówkach położonych najdogodniej dla ich rodzin.
W całym uzasadnieniu trudno także znaleźć ślad konsultacji społecznych. Dokument nie odpowiada na pytania, czy rozmawiano z rodzicami, czy analizowano inne warianty rozwiązania problemu oraz czy brano pod uwagę reorganizację placówki zamiast jej likwidacji.
Nie oznacza to oczywiście, że argumenty przedstawione przez gminę są nieprawdziwe. Być może urząd dysponuje szczegółowymi analizami finansowymi, prognozami demograficznymi i wyliczeniami potwierdzającymi konieczność likwidacji przedszkola. Problem polega na tym, że w przedstawionym uzasadnieniu tych danych po prostu nie ma.
A skoro decyzja dotyczy edukacji najmłodszych mieszkańców, miejsc pracy i przyszłości lokalnej społeczności, mieszkańcy mają pełne prawo oczekiwać czegoś więcej niż samych zapewnień. W takich sprawach transparentność nie powinna być dodatkiem. Powinna być podstawą.
Najbardziej uderza nie sama propozycja likwidacji przedszkola, lecz sposób jej uzasadnienia. To nie jest profesjonalna robota.
Sprawdziliśmy naszą skrzynkę pocztową- na próżno szukaliśmy podziękowań z Urzędu Miejskiego z kartą podarunkową w miejscowej cukierni. Nie dostaliśmy nawet propozycji angażu na stanowisko referenta do specjalnych poruczeń (czy jakoś tak). :(
W normalnym kraju, w miasteczku wielkości Naszej Wielgiej Lasowiackiej Stolicy, gdy potrzeba do urzędu nowych 27 krzeseł/foteli dla urzędników, sprawa jest prosta.
Zaopatrzeniowiec dowiaduje się, czego i co komu trzeba, przegląda oferty kilku wielkich sieci sprzedających meble, czeka na jakąś obniżkę z okazji jakichś tam świąt i idzie do pana Grzegorza Cudy (którego zna z podstawówki), i pyta, czy może coś w takiej cenie albo taniej sprowadzić do urzędu. Kończy się to zakupem kilku rodzajów solidnych foteli biurowych w przyzwoitej cenie. Powiedzmy średnio 1000–1500 złotych od sztuki. Urząd ma dobre fotele w dobrej cenie ,pieniądze zostają na miejscu.
Ponieważ jednak akcja dzieje się gdzieś na peryferiach Unii Europejskiej, to pieniądze, które urząd mógłby użyć na zakup tych siedzisk, przesyła się do Brukseli i tam urzędnicy, za 15% tej sumy, piszą programy, na co można te je wydać.
Dlatego w kolbuszowskim magistracie kilku urzędników kombinuje, co zrobić, aby z jakiegoś tam programu UE takie fotele kupić, zamiast wydawać miejskie pieniądze, które jakimś cudem do Brukseli nie trafiły.
I znaleźli coś, co da się naciągnąć warunki programu, aby te fotele ściągnąć do ratusza. Problem w tym, że sprytni urzędasy z UE obwarowali to warunkiem, że to musi być coś ponadstandardowego, niż wymaga się od pracodawcy. Urzędnicy pokombinowali i doszli do wniosku, że przejdzie, jak będą to fotele biurowe z funkcją masażu. Przecież nikt normalny takiego badziewia do urzędu nie kupi – czyli jest nawet mocno niestandardowe.
Jak pomyśleli – tak zrobili. Do urzędu trafi 27 nowiutkich foteli „za darmo”. Wykiwaliśmy UE.
Spodziewali się braw, gratulacji i oklasków.
Do głowy im jednak nie przyszło, że... ta "gospodarność" wygląda fatalnie wizerunkowo.
Azaliż... na dodatek fotele z masażem nie spełniają dosyć wygórowanych norm BHP i ten wydatek może zakwestionować RIO, SRIO, a nawet Wojewódzki Urząd Pracy. Ponadto do długotrwałego siedzenia za biurkiem się nie nadają – są niewygodne, niezdrowe i takie tam inne. Trafią po kilku tygodniach do piwnicy, da się je do siedzenia pani sprzątającej albo jakimś urzędnikom, których się wyjątkowo nie lubi.
Za kilka miesięcy zorganizuje się więc po cichu jakiś przetarg na fotele biurowe i kupi byle jakie fotele po 2000 złotych, byleby się nikt nie czepiał po Internetach.
W tym miejscu warto zacytować Stefana Kisielewskiego. „Nie to jest najgorsze, że jesteśmy w czarnej dupie, ale że zaczynamy się w niej urządzać.”
Gwoździem programu, jeśli chodzi o wywinięcie się z odpowiedzialności za zakup foteli do masażu dla urzędników miejskich, jest argument, że przecież wszystko było „za darmo”. A skoro za darmo, to grzechem byłoby nie wziąć.
Cool!
Tylko że jest tu pewien drobny szczegół, o którym najwyraźniej zapomniano wspomnieć. Samo przyznanie dotacji wcale nie oznacza, że wszystkie wydatki poniesione w ramach projektu zostaną ostatecznie uznane za prawidłowe i rozliczone.
Dotacja to nie jest przecież talon na dowolne zakupy, a słowo „za darmo” nie zwalnia nikogo z przestrzegania zasad wydatkowania środków publicznych.
Wystarczy pierwsza rzetelna kontrola projektu, żeby okazało się, że nie wszystko jest tak różowe, jak przedstawia to wiceburmistrz. Kontrolerzy mogą bowiem nie podzielić entuzjazmu urzędników i zacząć zadawać całkiem niewygodne pytania: czy zakupy były rzeczywiście uzasadnione, czy mieściły się w celach projektu i czy zostały prawidłowo przeprowadzone?
A wtedy może się okazać, że to, co dziś przedstawiane jest jako darmowy prezent, jutro będzie całkiem realnym problemem finansowym.
Dlatego, na wszelki wypadek, wysłaliśmy do burmistrza Grzegorza Romaniuka wnioski o udostępnienie informacji publicznej. Chcemy sprawdzić, czy magistrat jest równie dobrze przygotowany na kontrolę tego projektu, jak na opowiadanie o tym, że wszystko było za darmo.
Bo wiecie Państwo, w samorządzie jest taka zasada: kiedy coś jest za darmo, warto jeszcze sprawdzić, kto i na jakich zasadach za to zapłaci.
A szczególnie wtedy, gdy rachunek może ostatecznie trafić do mieszkańców.
Azaliż...cóż za niedopatrzenie - burmistrz zapomniał kupić klęczników dla petentów.
Do Burmistrza Kolbuszowej
Wniosek o udostępnienie informacji publicznej
Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej zwracam się z wnioskiem o udostępnienie następujących informacji dotyczących zamówienia realizowanego w ramach projektu „Wsparcie pracowników instytucji publicznych z terenu gminy Kolbuszowa”, obejmującego zakup m.in. foteli biurowych z funkcją masażu i podnóżkiem.
Proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
Ile dokładnie foteli biurowych z funkcją masażu i podnóżkiem przewidziano do zakupu w ramach przedmiotowego zamówienia?
Ilu pracowników Urzędu Miejskiego w Kolbuszowej jest obecnie zatrudnionych i ilu pracowników ma zostać objętych wsparciem w ramach projektu?
Kto będzie korzystał z zakupionych foteli z funkcją masażu i podnóżkiem?
Jakie stanowiska pracy zostały wskazane do wyposażenia w takie fotele?
Jakie kryteria zdecydowały o wyborze osób lub stanowisk, które mają korzystać z ww. foteli?
Czy wszyscy pracownicy objęci projektem będą mieli możliwość korzystania z tych foteli? Jeśli nie, proszę o wskazanie przyczyn.
Czy sporządzono analizę potrzeb uzasadniającą zakup foteli wyposażonych w funkcję masażu? Jeśli tak, proszę o jej udostępnienie.
Czy zakup funkcji masażu został uznany za wydatek niezbędny do osiągnięcia celów projektu? Proszę o podanie uzasadnienia.
Proszę o udostępnienie dokumentów, opinii, analiz, notatek, uzasadnień lub innych materiałów stanowiących podstawę do określenia parametrów technicznych foteli, w szczególności funkcji masażu i podnóżka.
Czy przed przygotowaniem opisu przedmiotu zamówienia dokonano analizy zgodności planowanego zakupu z zasadą kwalifikowalności wydatków oraz z zasadą niefinansowania standardowych obowiązków pracodawcy? Jeśli tak, proszę o udostępnienie tej analizy lub wskazanie jej treści.
Czy instytucja zarządzająca programem lub inny podmiot nadzorujący finansowanie projektu wyrażał stanowisko w sprawie kwalifikowalności zakupu foteli z funkcją masażu? Jeżeli tak, proszę o jego udostępnienie.
Jaka jest szacunkowa wartość zakupu foteli z funkcją masażu i podnóżkiem oraz jaki procent całego zamówienia stanowi ten wydatek?
Czy przewiduje się opracowanie regulaminu korzystania z foteli będących przedmiotem zamówienia? Jeżeli tak, proszę o jego udostępnienie.
Proszę o wskazanie, czy zakupione fotele zostaną przypisane do konkretnych pracowników, stanowisk, wydziałów lub pomieszczeń, a jeśli tak, do których.
Proszę o udostępnienie wykazu pomieszczeń lub komórek organizacyjnych, do których planowane jest przekazanie przedmiotowych foteli po ich zakupie.
Proszę o udostępnienie informacji w formie elektronicznej na adres wskazany do korespondencji.
Azaliż, w naszej Wielkiej Lasowiackiej Stolicy patriotyzm kwitnie, choć jak zwykle nie bez przeszkód technicznych.
Niedawno wymieniono w Kolbuszowej uliczne lampy. Wszystko pięknie, nowocześnie, estetycznie… Jest tylko jeden drobiazg. Przy okazji zapomniano zamontować na nich uchwyty do flag.
Efekt mogliśmy podziwiać podczas Święta Niepodległości. Biało-czerwonych flag było tyle, co kot napłakał. Nie dlatego, że zabrakło patriotycznych okazji, ale najwyraźniej zabrakło odpowiedniego wyposażenia miejskiej infrastruktury.
Cóż, lampy świecą, ale patriotyzm nie ma się na czym zawiesić.
Może przy następnej wymianie oświetlenia ktoś przypomni sobie, że latarnie mogą służyć nie tylko do oświetlania ulic, ale również do eksponowania narodowych barw?
A może w Kolbuszowej patriotyzm też przeszedł na energooszczędne oświetlenie?
Jeden z czytelników bloga celnie zauważył w komentarzach, że ostatnie nominacje Rady Miejskiej do tytułu „Zasłużony dla Miasta i Gminy Kolbuszowa” zaczynają wyglądać raczej na wyróżnienia pod hasłem „Zasłużony dla Urzędu Miasta i Burmistrza”.
I trudno odmówić mu racji.
Pomijając już fakt(można pominąć?), że w uchwałach zabrakło pisemnych uzasadnień, warto zwrócić uwagę na jeszcze jeden szczegół: kandydatów wskazał sam burmistrz Grzegorz Romaniuk.
Oczywiście, formalnie wszystko może się zgadzać. Burmistrz ma prawo zgłaszać kandydatury, a rada ma prawo je zatwierdzać. Tylko że prawo to jedno, a samorządowa przyzwoitość i zdrowy rozsądek to drugie.
Czy naprawdę wypada, aby w środku kadencji burmistrz rozdawał radnym nominacje do zaszczytnych tytułów, które następnie ci sami radni mają przegłosować?
Przecież radni nie zostali wybrani po to, żeby wzajemnie wręczać sobie dyplomy uznania z burmistrzem. Ich podstawowym obowiązkiem jest kontrolowanie jego działań, patrzenie mu na ręce i – jeśli trzeba – wytykanie błędów.
A tutaj mamy sytuację dość osobliwą: burmistrz wskazuje, rada zatwierdza, wszyscy są zadowoleni, a mieszkańcy mają się cieszyć, że oto kolejni zasłużeni zostali wyłonieni.
Można oczywiście powiedzieć, że to tylko honorowe wyróżnienia. I słusznie. Tyle że nawet honorowy medal może mieć swoją polityczną wagę, zwłaszcza gdy przyznawany jest w układzie, w którym jedna strona ma kontrolować drugą.
Złośliwi mogliby nawet powiedzieć, że to całkiem elegancka metoda budowania samorządowej sympatii. Nie trzeba podwyżek diet, stanowisk ani żadnych innych gratyfikacji. Wystarczy odpowiedni tytuł, uroczyste zdjęcie i kilka ciepłych słów.
Oczywiście nie twierdzimy, że ktokolwiek został w ten sposób przekonany do burmistrza. Nie mamy na to dowodów. Ale czy naprawdę trzeba być szczególnie złośliwym, żeby zauważyć, że takie praktyki mogą rodzić pytania o niezależność rady?
Bo tytuł „Zasłużony dla Miasta i Gminy” powinien być wyróżnieniem od wspólnoty mieszkańców, a nie wyglądać na kolejną laurkę wystawianą przez burmistrza przy aprobacie większości rady.
Azaliż.... może następnym razem warto rozważyć tytuł „Zasłużony dla Dobrej Współpracy z Burmistrzem”? Przynajmniej nazwa byłaby bardziej adekwatna do okoliczności.
Do przewodniczącego rady Miejskiej w Kolbuszowej, Pana Jana Fryca. Panie Przewodniczący, apelujemy o jawność.
W związku z wątpliwościami dotyczącymi łączenia przez Pana mandatu radnego z funkcją kierownika ds. sportu i administracji w fundacji zwracamy się z prośbą o przedstawienie zakresu obowiązków, jakie wiązały się z pełnieniem tej funkcji.
Chcielibyśmy poznać dokument określający:
jakie były Pana konkretne obowiązki jako kierownika ds. sportu i administracji;
czy do Pana kompetencji należało zarządzanie działalnością fundacji lub jej majątkiem;
czy miał Pan uprawnienia do podejmowania decyzji finansowych, organizacyjnych lub administracyjnych;
komu Pan podlegał i przed kim odpowiadał za wykonywanie swoich obowiązków.
Nie pytamy o to z ciekawości ani z osobistej niechęci. Nie interesuje nas również, czy ktoś kogoś lubi.
Pytamy, ponieważ mieszkańcy mają prawo wiedzieć, czy pełnienie funkcji radnego i jednoczesne zajmowanie stanowiska kierowniczego w fundacji korzystającej z mienia komunalnego pozostawało w zgodzie z obowiązującymi przepisami.
Samo zapewnienie, że wszystko było w porządku, nie zastępuje dokumentów i merytorycznego wyjaśnienia sprawy.
Panie Janie, zamiast apelować o wzajemną sympatię, prosimy o przedstawienie faktów. To naprawdę już dawno zakończyłoby całą dyskusję.
Jawność nie jest przejawem niechęci. Jest obowiązkiem wobec mieszkańców.
-----------------------------
Analiza prawna tego dokumentu powinna być integralna częścią uzasadnienia uchwały rady miejskiej. Ponieważ jej nie ma, to powstają uzasadnione wątpliwości, wzbudza emocje i niepotrzebnie przedłuża całą sprawę.
Tak się ostatnio zastanawialiśmy, dlaczego przewodniczący Rady Miejskiej przeszedł na emeryturę i zrezygnował z całkiem fajnej fuchy na stadionie. Przecież nie każdy ma okazję zasiadać na takim stołku, a jeszcze mniej osób może liczyć na taką przychylność kolegów i koleżanek z rady.
Okazuje się, że nasz przewodniczący jest grillowany przez wyjątkowo zawziętego mieszkańca, który regularnie donosi na niego do wojewody. (To nie my! ;))
Chodzi o ten przepis: Radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności.
Rada jednak broni swojego przewodniczącego dzielnie i z poświęceniem godnym budowy ronda na Jana Pawła II, produkując przy okazji kolejne prawne buble i robiąc z siebie waryjota. Ale kto by się tym przejmował? No, może poza nami…
Ostatnio radni uzasadnili swoje stanowisko w następujący sposób:
Czyli co się czepiacie, poszedł na emeryturę i dajta mu spokój.
Azaliż... teraz najlepsze. W całym tym uzasadnieniu nie znajdziemy nawet wzmianki o tym , jakie stanowisko zajmował przewodniczący ani jaki był zakres obowiązków związanych z pełnieniem tej funkcji.
Radni zapewne wiedzą. Ale najwyraźniej nie uznali za stosowne podzielić się tą wiedzą z mieszkańcami. Można się tylko domyślać dlaczego.
Sprawdziliśmy więc jakie stanowisko tam pełnił.
Czym wiec zajmuje sie w fundacji taki kierownik? Czy czasem nie zarządzaniem? Chętnie bym to zobaczył na piśmie. Dlaczego tego nie ma w uzasadnieniu uchwały rady?
Bo przecież łatwiej napisać kilka urzędowych zdań, powołać się na jakieś przepisy i ogłosić, że wszystko jest w najlepszym porządku, niż odpowiedzieć na proste pytania. A może im o to właśnie chodzi?
A my, jak to my, znowu się czepiamy. Ten typ tak ma. ;)
Wielki dar dla szpitala, jeszcze większa okazja do fotografowania się dla władz powiatu.
Ostatnio opuściłem kilka akcji mojej macierzystej OSP, ponieważ mam problemy z sikaniem. A jak wiadomo, przy pożarze sprawny układ hydrauliczny bywa równie ważny jak sprawny wąż strażacki.
Lekarz (bardzo) rodzinny skierował mnie na badanie USG prostaty. Niestety termin na NFZ był tak odległy, że pani pielęgniarka najpierw zmierzyła mnie wzrokiem, a później skierowanie zaznaczyła ołówkiem, żeby w razie czego łatwo było zmienić datę na kolejne stulecie.
Ze łzami wzruszenia przeczytałem więc budzącą nadzieję wiadomość na stronie starostwa, że nasz szpital otrzymał nowoczesny aparat USG.
„placówka wzbogaciła się o sprzęt, który pomoże lekarzom w codziennej diagnostyce”,
„mieszkańcy będą mieli lepszy dostęp do badań specjalistycznych”,
„poprawią się warunki diagnostyki i leczenia”,
„sprzęt będzie pomagał w diagnozowaniu i leczeniu pacjentów”.
Po piątym przeczytaniu tych zapewnień człowiek zaczyna wierzyć, że aparat nie tylko zrobi USG, ale jeszcze sam postawi diagnozę, wypisze receptę i zaparzy herbatę.
Niestety z artykułu nie dowiedzieliśmy się o jednej drobnej rzeczy: o ile skrócą się kolejki do badań. Bo nowy aparat to oczywiście świetna wiadomość, ale jeśli dalej będzie obsługiwany przez tą samą liczbę lekarzy, to może się okazać, że zamiast stać w kolejce do starego USG, będziemy stali w kolejce do nowego USG.
Najciekawsze jest jednak to, że przy cieple bijącym od tego szlachetnego gestu ogrzał się również starosta Józef Kardyś. Na zdjęciach wygląda to niemal tak, jakby nowoczesny aparat USG był nie tylko urządzeniem diagnostycznym, ale również doskonałym sprzętem do poprawiania wizerunku władz powiatu
Olalibyśmy to grubym sikiem, ale z wiadomych względów nie możemy.
Żeby jednak nie było złośliwie: sam dar jest wartościowy i za inicjatywę pana Stanisława Brózdy należą się słowa uznania. Pozostaje tylko mieć nadzieję, że za nowoczesnym sprzętem pójdą również krótsze terminy, bo pacjentów najbardziej interesuje nie to, ile razy przeczytają o poprawie diagnostyki, lecz po jakim czasie będą mogli z tej poprawionej diagnostyki skorzystać.