Złe zarządzanie to jego zdaniem najbardziej sensowna odpowiedź na pytanie o źródło dzisiejszych polskich problemów. Nie chodzi jednak o brak stosownego wykształcenia. Mamy przecież całe bataliony specjalistów „po zarządzaniu". To ludzie odpowiednio przećwiczeni i wyedukowani, biegli z sztuce perswazji i socjotechniki, ale jeśli za tym nie stoi spójny system wartości, zarządzanie w ich wydaniu zamienia się w zwykłą manipulację. Motywacje są kluczowe – egoista wszystko ustawia pod siebie.
25 lat temu liczba osób pracujących dla idei i dobra wspólnego była bez porównania większa niż dzisiaj. Prostolinijni, dobroduszni działacze opozycji wrzuceni w urzędowe tryby szybko trafili na ścianę budowaną przez pół wieku nawyków, przyzwyczajeń, odruchów warunkowych. Niektórzy zwyczajnie dali się kupić, inni zbałamucić, ulegli pokusom lub byli po prostu naiwni i nierozważni. W coś tam ich wmotano, mogli zrezygnować lub brnąć dalej.
Wielu rezygnowało, uznając, że to nie ich bajka. Zrozumieli, że transformacja systemu – tu, na dole – przypomina recydywę PRL. Nie w sensie ideowym rzecz jasna. Po prostu mechanizmy kontrolowania ludzi, które bazowały na niskich pobudkach, na ludzkich słabościach, szybko powróciły, bo są uniwersalne. Okazały się silniejsze niż piękne hasła.
....
Urzędnicy, ich rodziny i rodziny rodzin wiedzą, że ich praca, sprawy bytowe, cała przyszłość zależą od wyniku wyborczego danej partii (albo prezydenta miasta, jak w przypadku Krakowa). W wyborach głosują, jak głosują, nie dlatego, że tak im podpowiada sumienie, ocena programu, kwalifikacji czy etycznej postawy kandydata. Decyduje chłodna życiowa kalkulacja. A im dłużej dany polityk trwa przy władzy, tym większa armia ludzi od niego uzależnionych.
– Polska nie jest w ruinie. Na zewnątrz prezentuje się nieźle, dzięki pieniądzom. Ale kto ma wyobraźnię, ten wie, jak mogłaby kwitnąć, gdybyśmy trzymali standardy w zarządzaniu ukierunkowane na dobro wspólne. Pełne sklepy, piękne budowle i nowe drogi sprawiają, że żyje się lepiej... ale tylko jeśli chodzi o kwestie materialne. Natomiast w ruinie jest kapitał społeczny. Sytuacja psychologiczna, a zwłaszcza etyczna na rynku pracy staje się dla wielu nie do zniesienia i to jest moim zdaniem główny powód tego, że Polacy chcą wyjeżdżać z Polski
....
Budujemy świat, w którym zasadą główną jest brak zaufania do drugiego człowieka, zarówno urzędnika, jak i obywatela. Paradoksalnie świat nieznośny dla ludzi uczciwych, idealny dla kombinatorów, którzy doskonale się w takiej grze odnajdują. Grze o to, jak sfaulować, by bolało, ale było zgodne z przepisami.
całość kilknij tutaj
